Stabat Mater
Stabat Mater dolorósa
juxta crucem lacrimósa,
dum pendébat Fílius.
Cujus ánimam geméntem,
contristátam et doléntem
pertransívit gládius.
O quam tristis et afflícta
fuit illa benedícta
Mater Unigéniti!
Quae maerébat et dolébat,
pia Mater, dum vidébat
Nati poenas ínclyti.
Quis est homo qui non fleret,
Matrem Christi si vidéret
in tanto supplício?
Quis non posset contristári,
Christi Matrem contemplári,
doléntem cum Filio?
Pro peccátis suae gentis
vidit Jesum in torméntis
et flagéllis súbditum.
Vidit suum dulcem Natum
moriéndo desolátum,
dum emísit spíritum.
Eia Mater, fons amóris,
me sentíre vim dolóris
fac, ut tecum lúgeam!
Fac, ut árdeat cor meum
in amándo Christum Deum,
ut sibi compláceam.
Sancta Mater, istud agas,
Crucifíxi fige plagas
cordi meo válide.
Tui Nati vulneráti,
tam dignáti pro me pati,
poenas mecum dívide.
Fac me vere tecum flére,
crucifíxo condolére,
donec ego vixero.
Iuxta crucem tecum stare
et me tibi sociáre
in planctu desidero.
Virgo virginum præclára,
mihi iam non sis amára:
fac me tecum plángere.
Fac, ut portem Christi mortem,
passiónis fac consórtem,
et plagas recólere.
Fac me plagis vulnerári,
fac me Cruce inebriári
et cruóre Filii.
Flammis ne urar succénsus,
per te, Virgo, sim defénsus
in die iudícii.
Quando corpus moriétur,
fac, ut ánimae donétur
Paradísi glória.
Amen.